درد من درد مردم زمانه است

ایرانیان از نگاه دیگران(به نقل از کتاب «نجات» از آقای دکتر علی محمد ایزدی)

شاردن جهانگرد مشهور فرانسوی: «ایرانیان بیش از هر چیز دلشان می خواهد زندگی کنند و خوش باشند. بسیار مخفی کار و متقلب و بزرگترین متملقین عالم هستند. به غایت دروغگو و ....»

سر پرسی سایکس در کتاب هشت سال در ایران: «تباهی اخلاقی و بی صفتی ایرانی بدبختانه ضرب المثل است ... از تمام صفاتی که سیرت ایرانی را تشکیل می‌دهند بعد از خودخواهی بی حد، حرص و پایدار در کسب مال و جمع ثروت از راه حلال و حرام است.»

ژان لارتگی روزنامه نویس فرانسوی در کتاب «ویزا برای ایران» 1962 پاریس : «ایرانیان کهنه کارو نکته سنج هستند، ذوق توطئه دارند، برای پذیرایی‌های رسمی ساخته شده اند.

ایرانی مدام عاشق آشوب و اغتشاش و درهم برهمی بوده است و خوشی او در این است که داد و فریاد راه می‌اندازد؛ یک نفر، را هرکه می‌خواهد باشد، توانا و نیرومند و رستم دستانش بخواهد اما در عین حال در دل دشنامش بدهد . . . . . . »

میرزا آقاخان کرمانی(از پیشگامان نهضت بیدادگری که در 4 صفر 1314 در حضور محمد علی شاه سرش را بریدند و در پوستش کاه کردند):

«کمتر کسی از ایرانیان است که میرغضبی نداند یا ستم و تعدی نتواند و ظلم و بی انصافی نپرورد. تمام سکنه آن از طبقه حکما و حکام و وزرا گرفته تا حمال و بقال همه ستمگر و بی مروت، همه خونخوار و بی مرحمت و همه فریاد دارند که چرا ما میرغضب باشی نیستیم.»

به نقل از روزنامه شفق مورخ 6 شهریور 1311 شمسی:

  • پای بند هیچ یک از مکلفات اخلاقی نیستند
  • جز پر کردن و اطفای شهوات مشئوم، از زندگی چیزی نمی‌فهمند. دروغ می‌گویند، فریب می‌دهند، مانند خاکشیر به هر مزاجی می‌سازند
  • و این کار را زبر و زرنگی می دانند .... امروز از یک چیز تعریف می‌کنند و فردا با لحن زننده‌ای همان چیز را تکذیب می‌کنند.
  • مبالغه و خوش آمدگویی را به جایی می‌رسانند که مقام فرشتگان را به یک نفر می‌دهند و لحظه ای بعد همان شخص را مجسمه وقاحت و جانشین ابلیس می‌خوانند ...»
+ سید مستجاد حسینی ; ۸:۱٠ ‎ق.ظ ; ۱۳۸٩/۱/٢۸
    پيام هاي ديگران ()